७. वत्थदायकत्थेरअपदानं

४५. ‘‘पक्खिजातो तदा आसिं, सुपण्णो गरुळाधिपो;

अद्दसं विरजं बुद्धं, गच्छन्तं गन्धमादनं.

४६. ‘‘जहित्वा गरुळवण्णं, माणवकं अधारयिं;

एकं वत्थं मया दिन्नं, द्विपदिन्दस्स तादिनो.

४७. ‘‘तञ्च दुस्सं पटिग्गय्ह, बुद्धो लोकग्गनायको;

अन्तलिक्खे ठितो सत्था, इमा गाथा अभासथ.

४८. ‘‘‘इमिना वत्थदानेन, चित्तस्स पणिधीहि च;

पहाय गरुळं योनिं, देवलोके रमिस्सति’.

४९. ‘‘अत्थदस्सी तु भगवा, लोकजेट्ठो नरासभो;

वत्थदानं पसंसित्वा, पक्कामि उत्तरामुखो.

५०. ‘‘भवे निब्बत्तमानम्हि, होन्ति मे वत्थसम्पदा;

आकासे छदनं होति, वत्थदानस्सिदं फलं.

५१. ‘‘अरुणवा [अरुणका (सी.), अरुणसा (स्या.)] सत्त जना, चक्कवत्ती महब्बला;

छत्तिंसतिम्हि आसिंसु, कप्पम्हि मनुजाधिपा.

५२. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा वत्थदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

वत्थदायकत्थेरस्सापदानं सत्तमं.