२. एकपत्तदायकत्थेरअपदानं

३९. ‘‘नगरे हंसवतिया, कुम्भकारो अहोसहं;

अद्दसं विरजं बुद्धं, ओघतिण्णमनासवं.

४०. ‘‘सुकतं मत्तिकापत्तं, बुद्धसेट्ठस्सदासहं;

पत्तं दत्वा भगवतो, उजुभूतस्स तादिनो.

४१. ‘‘भवे निब्बत्तमानोहं, सोण्णथाले लभामहं;

रूपिमये च सोवण्णे, तट्टिके च मणीमये.

४२. ‘‘पातियो परिभुञ्जामि, पुञ्ञकम्मस्सिदं फलं;

यसानञ्च धनानञ्च [यससाव जनानञ्च (स्या.)], अग्गभूतो [पत्तभूतो (सी. पी.)] च होमहं.

४३. ‘‘यथापि भद्दके खेत्ते, बीजं अप्पम्पि रोपितं;

सम्माधारं पवच्छन्ते, फलं तोसेति कस्सकं.

४४. ‘‘तथेविदं पत्तदानं, बुद्धखेत्तम्हि रोपितं;

पीतिधारे पवस्सन्ते, फलं मं तोसयिस्सति.

४५. ‘‘यावता खेत्ता विज्जन्ति, सङ्घापि च गणापि च;

बुद्धखेत्तसमो नत्थि, सुखदो सब्बपाणिनं.

४६. ‘‘नमो ते पुरिसाजञ्ञ, नमो ते पुरिसुत्तम;

एकपत्तं ददित्वान, पत्तोम्हि अचलं पदं.

४७. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं पत्तमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, पत्तदानस्सिदं फलं.

४८. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

४९. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

५०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा एकपत्तदायको थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

एकपत्तदायकत्थेरस्सापदानं दुतियं.