९. नळकुटिदायकत्थेरअपदानं

९३. ‘‘हिमवन्तस्साविदूरे, हारितो नाम पब्बतो;

सयम्भू नारदो नाम, रुक्खमूले वसी तदा.

९४. ‘‘नळागारं करित्वान, तिणेन छादयिं अहं;

चङ्कमं सोधयित्वान, सयम्भुस्स अदासहं.

९५. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा मानुसं देहं, तावतिंसमगच्छहं.

९६. ‘‘तत्थ मे सुकतं ब्यम्हं, नळकुटिकनिम्मितं;

सट्ठियोजनमुब्बेधं, तिंसयोजनवित्थतं.

९७. ‘‘चतुद्दसेसु कप्पेसु, देवलोके रमिं अहं;

एकसत्ततिक्खत्तुञ्च, देवरज्जमकारयिं.

९८. ‘‘चतुतिंसतिक्खत्तुञ्च, चक्कवत्ती अहोसहं;

पदेसरज्जं विपुलं, गणनातो असङ्खियं.

९९. ‘‘धम्मपासादमारुय्ह, सब्बाकारवरूपमं;

यदिच्छकाहं विहरे, सक्यपुत्तस्स सासने.

१००. ‘‘एकतिंसे इतो कप्पे, यं कम्ममकरिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, नळकुटियिदं फलं.

१०१. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१०२. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१०३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा नळकुटिदायको थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

नळकुटिदायकत्थेरस्सापदानं नवमं.