१०. पियालफलदायकत्थेरअपदानं

१०४. ‘‘मिगलुद्दो पुरे आसिं, विपिने विचरं तदा;

अद्दसं विरजं बुद्धं, सब्बधम्मान पारगुं.

१०५. ‘‘पियालफलमादाय, बुद्धसेट्ठस्सदासहं;

पुञ्ञक्खेत्तस्स वीरस्स, पसन्नो सेहि पाणिभि.

१०६. ‘‘एकतिंसे इतो कप्पे, यं फलं अददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, फलदानस्सिदं फलं.

१०७. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

१०८. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

१०९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा पियालफलदायको थेरो इमा

गाथायो अभासित्थाति.

पियालफलदायकत्थेरस्सापदानं दसमं.

किङ्कणिपुप्फवग्गो पञ्ञासमो.

तस्सुद्दानं –

किङ्कणी पंसुकूलञ्च, कोरण्डमथ किंसुकं;

उपड्ढदुस्सी घतदो, उदकं थूपकारको.

नळकारी च नवमो, पियालफलदायको;

सतमेकञ्च गाथानं, नवकञ्च तदुत्तरि.

अथ वग्गुद्दानं –

मेत्तेय्यवग्गो भद्दालि, सकिंसम्मज्जकोपि च;

एकविहारी विभीतकी, जगती सालपुप्फियो.

नळागारं पंसुकूलं, किङ्कणिपुप्फियो तथा;

असीति द्वे च गाथायो, चतुद्दससतानि च.

मेत्तेय्यवग्गदसकं.