१. पंसुकूलसञ्ञकत्थेरअपदानं

१. ‘‘तिस्सो नामासि भगवा, सयम्भू अग्गपुग्गलो;

पंसुकूलं ठपेत्वान, विहारं पाविसी जिनो.

२. ‘‘विनतं [सज्जितं (स्या.), तियन्तं (पी.)] धनुमादाय, भक्खत्थाय चरिं अहं;

मण्डलग्गं गहेत्वान, काननं पाविसिं अहं.

३. ‘‘तत्थद्दसं पंसुकूलं, दुमग्गे लग्गितं तदा;

चापं तत्थेव निक्खिप्प, सिरे कत्वान अञ्जलिं.

४. ‘‘पसन्नचित्तो सुमनो, विपुलाय च पीतिया;

बुद्धसेट्ठं सरित्वान, पंसुकूलं अवन्दहं.

५. ‘‘द्वेनवुते इतो कप्पे, पंसुकूलमवन्दहं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, वन्दनाय इदं फलं.

६. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं, भवा सब्बे समूहता;

नागोव बन्धनं छेत्वा, विहरामि अनासवो.

७. ‘‘स्वागतं वत मे आसि, मम बुद्धस्स सन्तिके;

तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासनं.

८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा पंसुकूलसञ्ञको थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

पंसुकूलसञ्ञकत्थेरस्सापदानं पठमं.