३. उक्कासतिकत्थेरअपदानं

३०. ‘‘कोसिको नाम भगवा, चित्तकूटे वसी तदा;

झायी झानरतो बुद्धो, विवेकाभिरतो मुनि.

३१. ‘‘अज्झोगाहेत्वा [अज्झोगहेत्वा (सी. स्या. पी.)] हिमवन्तं, नारीगणपुरक्खतो;

अद्दसं कोसिकं बुद्धं, पुण्णमायेव चन्दिमं.

३२. ‘‘उक्कासते गहेत्वान, परिवारेसहं तदा;

सत्तरत्तिन्दिवं ठत्वा [बुद्धो (स्या. क.)], अट्ठमेन अगच्छहं.

३३. ‘‘वुट्ठितं कोसिकं बुद्धं, सयम्भुं अपराजितं;

पसन्नचित्तो वन्दित्वा, एकं भिक्खं अदासहं.

३४. ‘‘तेन कम्मेन द्विपदिन्द, लोकजेट्ठ नरासभ;

उप्पज्जिं तुसिते काये, एकभिक्खायिदं फलं.

३५. ‘‘दिवसञ्चेव रत्तिञ्च, आलोको होति मे सदा;

समन्ता योजनसतं, ओभासेन फरामहं.

३६. ‘‘पञ्चपञ्ञासकप्पम्हि, चक्कवत्ती अहोसहं;

चातुरन्तो विजितावी, जम्बुमण्डस्स [जम्बुसण्डस्स (पी.)] इस्सरो.

३७. ‘‘तदा मे नगरं आसि, इद्धं फीतं सुनिम्मितं;

तिंसयोजनमायामं, वित्थारेन च वीसति.

३८. ‘‘सोभणं नाम नगरं, विस्सकम्मेन मापितं;

दससद्दाविवित्तं तं, सम्मताळसमाहितं.

३९. ‘‘न तम्हि नगरे अत्थि, वल्लिकट्ठञ्च मत्तिका;

सब्बसोण्णमयंयेव, जोतते निच्चकालिकं.

४०. ‘‘चतुपाकारपरिक्खित्तं, तयो आसुं मणिमया;

वेमज्झे तालपन्ती च, विस्सकम्मेन मापिता.

४१. ‘‘दससहस्सपोक्खरञ्ञो, पदुमुप्पलछादिता;

पुण्डरीकेहि [पुण्डरीकादि (स्या.)] सञ्छन्ना, नानागन्धसमीरिता.

४२. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं उक्कं धारयिं अहं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, उक्कधारस्सिदं फलं.

४३. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

४४. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

४५. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा उक्कासतिको थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

उक्कासतिकत्थेरस्सापदानं ततियं.