७. लबुजफलदायकत्थेरअपदानं

३२. ‘‘नगरे बन्धुमतिया, आरामिको अहं तदा;

अद्दसं विरजं बुद्धं, गच्छन्तं अनिलञ्जसे.

३३. ‘‘लबुजं फलमादाय, बुद्धसेट्ठस्सदासहं;

आकासेव ठितो सन्तो, पटिग्गण्हि महायसो.

३४. ‘‘वित्तिसञ्जननो मय्हं, दिट्ठधम्मसुखावहो;

फलं बुद्धस्स दत्वान, विप्पसन्नेन चेतसा.

३५. ‘‘अधिगञ्छिं तदा पीतिं, विपुलं सुखमुत्तमं;

उप्पज्जतेव [उप्पज्जते मे (स्या.)] रतनं, निब्बत्तस्स तहिं तहिं.

३६. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं फलं अददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, फलदानस्सिदं फलं.

३७. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

३८. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

३९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा लबुजफलदायको थेरो इमा

गाथायो अभासित्थाति.

लबुजफलदायकत्थेरस्सापदानं सत्तमं.