१. जगतिदायकत्थेरअपदानं

१. ‘‘धम्मदस्सिस्स मुनिनो, बोधिया पादपुत्तमे;

पसन्नचित्तो सुमनो, जगतिं कारयिं अहं.

२. ‘‘दरितो पब्बततो वा, रुक्खतो पतितो अहं;

चुतो पतिट्ठं विन्दामि, जगतिया इदं फलं.

३. ‘‘न मे चोरा विहेसन्ति, नातिमञ्ञन्ति खत्तिया [पसहन्ति, नातिमञ्ञति खत्तियो (सी. पी.)];

सब्बामित्तेतिक्कमामि, जगतिया इदं फलं.

४. ‘‘यं यं योनुपपज्जामि, देवत्तं अथ मानुसं;

सब्बत्थ पूजितो होमि, जगतिया इदं फलं.

५. ‘‘अट्ठारसे कप्पसते, जगतिं कारयिं अहं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, जगतिदानस्सिदं फलं.

६. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं, भवा सब्बे समूहता;

नागोव बन्धनं छेत्वा, विहरामि अनासवो.

७. ‘‘स्वागतं वत मे आसि, मम बुद्धस्स सन्तिके;

तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासनं.

८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा जगतिदायको थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

जगतिदायकत्थेरस्सापदानं पठमं.