८. हरीतकदायकत्थेरअपदानं

६०. ‘‘हरीतकं आमलकं, अम्बजम्बुविभीतकं;

कोलं भल्लातकं बिल्लं, सयमेव हरामहं.

६१. ‘‘दिस्वान पब्भारगतं, झायिं झानरतं मुनिं;

आबाधेन आपीळेन्तं, अदुतीयं महामुनिं.

६२. ‘‘हरीतकं गहेत्वान, सयम्भुस्स अदासहं;

खादमत्तम्हि भेसज्जे, ब्याधि पस्सम्भि [पस्सद्धि (क.)] तावदे.

६३. ‘‘पहीनदरथो बुद्धो, अनुमोदमकासि मे;

‘भेसज्जदानेनिमिना, ब्याधिवूपसमेन च.

६४. ‘‘‘देवभूतो मनुस्सो वा, जातो वा अञ्ञजातिया;

सब्बत्थ सुखितो होतु, मा च ते ब्याधिमागमा’.

६५. ‘‘इदं वत्वान सम्बुद्धो, सयम्भू अपराजितो;

नभं अब्भुग्गमी धीरो, हंसराजाव अम्बरे.

६६. ‘‘यतो हरीतकं दिन्नं, सयम्भुस्स महेसिनो;

इमं जातिं उपादाय, ब्याधि मे नुपपज्जथ.

६७. ‘‘अयं पच्छिमको मय्हं, चरिमो वत्तते भवो;

तिस्सो विज्जा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं.

६८. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, भेसज्जमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, भेसज्जस्स इदं फलं.

६९. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

७०. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

७१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा हरीतकदायको थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

हरीतकदायकत्थेरस्सापदानं अट्ठमं.