४. ञाणत्थविकत्थेरअपदानं

३५. ‘‘कणिकारंव जलितं, दीपरुक्खंव जोतितं;

कञ्चनंव विरोचन्तं, अद्दसं द्विपदुत्तमं.

३६. ‘‘कमण्डलुं ठपेत्वान, वाकचीरञ्च कुण्डिकं;

एकंसं अजिनं कत्वा, बुद्धसेट्ठं थविं अहं.

३७. ‘‘‘तमन्धकारं विधमं, मोहजालसमाकुलं;

ञाणालोकं दस्सेत्वान, नित्तिण्णोसि महामुनि.

३८. ‘‘‘समुद्धरसिमं लोकं, सब्बावन्तमनुत्तरं;

ञाणे ते उपमा नत्थि, यावताजगतोगति [यावता च गतोगति (पी. क.)].

३९. ‘‘‘तेन ञाणेन सब्बञ्ञू, इति बुद्धो पवुच्चति;

वन्दामि तं महावीरं, सब्बञ्ञुतमनावरं’.

४०. ‘‘सतसहस्सितो कप्पे, बुद्धसेट्ठं थविं अहं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, ञाणत्थवायिदं फलं;

४१. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो;

४२. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

४३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा ञाणत्थविको थेरो इमा गाथायो

अभासित्थाति.

ञाणत्थविकत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.