४. मधुमंसदायकत्थेरअपदानं

१०६. ‘‘नगरे बन्धुमतिया, सूकरिको अहोसहं;

उक्कोटं रन्धयित्वान [उक्कोटकं रन्धयित्वा (सी. स्या.)], मधुमंसम्हि [मधुसप्पिम्हि (पी.), मधुं मंसम्हि (क.)] ओकिरिं.

१०७. ‘‘सन्निपातं अहं गन्त्वा, एकं पत्तं गहेसहं;

पूरयित्वान तं पत्तं, भिक्खुसङ्घस्सदासहं.

१०८. ‘‘योत्थ थेरतरो भिक्खु, निय्यादेसि ममं तदा;

इमिना पत्तपूरेन, लभस्सु विपुलं सुखं.

१०९. ‘‘दुवे सम्पत्तियो भुत्वा, सुक्कमूलेन चोदितो;

पच्छिमे वत्तमानम्हि, किलेसे झापयिस्सति.

११०. ‘‘तत्थ चित्तं पसादेत्वा, तावतिंसमगच्छहं;

तत्थ भुत्वा पिवित्वा च, लभामि विपुलं सुखं.

१११. ‘‘मण्डपे रुक्खमूले वा, पुब्बकम्मं अनुस्सरिं;

अन्नपानाभिवस्सो मे, अभिवस्सति तावदे.

११२. ‘‘इदं पच्छिमकं मय्हं, चरिमो वत्तते भवो;

इधापि अन्नपानं मे, वस्सते सब्बकालिकं.

११३. ‘‘तेनेव मधुदानेन [मंसदानेन (सी. पी.)], सन्धावित्वा भवे अहं;

सब्बासवे परिञ्ञाय, विहरामि अनासवो.

११४. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं दानमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, मधुदानस्सिदं फलं.

११५. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

११६. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

११७. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा मधुमंसदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

मधुमंसदायकत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.