२. पुण्णकत्थेरअपदानं

२९. ‘‘पब्भारकूटं निस्साय, सयम्भू अपराजितो;

आबाधिको च सो [आबाधिको गरु (सी.)] बुद्धो, वसति पब्बतन्तरे.

३०. ‘‘मम अस्समसामन्ता, पनादो आसि तावदे;

बुद्धे निब्बायमानम्हि, आलोको उदपज्जथ [आसि तावदे (स्या. क.)].

३१. ‘‘यावता वनसण्डस्मिं, अच्छकोकतरच्छका;

वाळा च [ब्यग्घा (सी.)] केसरी सब्बे, अभिगज्जिंसु तावदे.

३२. ‘‘उप्पातं तमहं दिस्वा, पब्भारं अगमासहं;

तत्थद्दस्सासिं सम्बुद्धं, निब्बुतं अपराजितं.

३३. ‘‘सुफुल्लं सालराजंव, सतरंसिंव उग्गतं;

वीतच्चिकंव अङ्गारं, निब्बुतं अपराजितं.

३४. ‘‘तिणं कट्ठञ्च पूरेत्वा, चितकं तत्थकासहं;

चितकं सुकतं कत्वा, सरीरं झापयिं अहं.

३५. ‘‘सरीरं झापयित्वान, गन्धतोयं समोकिरिं;

अन्तलिक्खे ठितो यक्खो, नाममग्गहि तावदे.

३६. ‘‘यं पूरितं [तं पूरितं (स्या.), सप्पुरिस (क.)] तया किच्चं, सयम्भुस्स महेसिनो;

पुण्णको नाम नामेन, सदा होहि तुवं [यदा होसि तुवं (स्या.), सदा होहिति त्वं (क.)] मुने.

३७. ‘‘तम्हा काया चवित्वान, देवलोकं अगच्छहं;

तत्थ दिब्बमयो गन्धो, अन्तलिक्खा पवस्सति [अन्तलिक्खे पवायति (सी.)].

३८. ‘‘तत्रापि नामधेय्यं मे, पुण्णकोति अहू तदा;

देवभूतो मनुस्सो वा, सङ्कप्पं पूरयामहं.

३९. ‘‘इदं पच्छिमकं मय्हं, चरिमो वत्तते भवो;

इधापि पुण्णको नाम, नामधेय्यं पकासति.

४०. ‘‘तोसयित्वान सम्बुद्धं, गोतमं सक्यपुङ्गवं;

सब्बासवे परिञ्ञाय, विहरामि अनासवो.

४१. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं कम्ममकरिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, तनुकिच्चस्सिदं फलं.

४२. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

४३. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

४४. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा पुण्णको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

पुण्णकत्थेरस्सापदानं दुतियं.