९. सब्बदायकत्थेरअपदानं

४५६. ‘‘महासमुद्दं ओगय्ह, भवनं मे सुनिम्मितं;

सुनिम्मिता पोक्खरणी, चक्कवाकपकूजिता.

४५७. ‘‘मन्दालकेहि सञ्छन्ना, पदुमुप्पलकेहि च;

नदी च सन्दते तत्थ, सुपतित्था मनोरमा.

४५८. ‘‘मच्छकच्छपसञ्छन्ना, नानादिजसमोत्थता;

मयूरकोञ्चाभिरुदा, कोकिलादीहि वग्गुहि.

४५९. ‘‘पारेवता रविहंसा च, चक्कवाका नदीचरा;

दिन्दिभा साळिका चेत्थ, पम्मका [पम्पका (सी.), चप्पका (स्या.)] जीवजीवका.

४६०. ‘‘हंसा कोञ्चापि नदिता [कोञ्चाभिनदिता (सी. स्या.)], कोसिया पिङ्गला बहू;

सत्तरतनसम्पन्ना, मणिमुत्तिकवालुका.

४६१. ‘‘सब्बसोण्णमया रुक्खा, नानागन्धसमेरिता;

उज्जोतेन्ति दिवारत्तिं, भवनं सब्बकालिकं.

४६२. ‘‘सट्ठि तूरियसहस्सानि, सायं पातो पवज्जरे;

सोळसित्थिसहस्सानि, परिवारेन्ति मं सदा.

४६३. ‘‘अभिनिक्खम्म भवना, सुमेधं लोकनायकं;

पसन्नचित्तो सुमनो, वन्दयिं तं महायसं.

४६४. ‘‘सम्बुद्धं अभिवादेत्वा, ससङ्घं तं निमन्तयिं;

अधिवासेसि सो धीरो, सुमेधो लोकनायको.

४६५. ‘‘मम धम्मकथं कत्वा, उय्योजेसि महामुनि;

सम्बुद्धं अभिवादेत्वा, भवनं मे उपागमिं.

४६६. ‘‘आमन्तयिं परिजनं, सब्बे सन्निपताथ [सन्निपतत्थ (क.)] वो;

पुब्बण्हसमयं बुद्धो, भवनं आगमिस्सति.

४६७. ‘‘लाभा अम्हं सुलद्धं नो, ये वसाम तवन्तिके;

मयम्पि बुद्धसेट्ठस्स, पूजं कस्साम सत्थुनो.

४६८. ‘‘अन्नपनं पट्ठपेत्वा, कालं आरोचयिं अहं;

वसीसतसहस्सेहि, उपेसि लोकनायको.

४६९. ‘‘पञ्चङ्गिकेहि तूरियेहि, पच्चुग्गमनमकासहं;

सब्बसोण्णमये पीठे, निसीदि पुरिसुत्तमो.

४७०. ‘‘उपरिच्छदनं आसि, सब्बसोण्णमयं तदा;

बीजनियो पवायन्ति, भिक्खुसङ्घस्स अन्तरे.

४७१. ‘‘पहूतेनन्नपानेन, भिक्खुसङ्घमतप्पयिं;

पच्चेकदुस्सयुगळे, भिक्खुसङ्घस्सदासहं.

४७२. ‘‘यं वदन्ति सुमेधोति, लोकाहुतिपटिग्गहं;

भिक्खुसङ्घे निसीदित्वा, इमा गाथा अभासथ.

४७३. ‘‘यो मे अन्नेन पानेन, सब्बे इमे च तप्पयिं;

तमहं कित्तयिस्सामि, सुणाथ मम भासतो.

४७४. ‘‘अट्ठारसे कप्पसते, देवलोके रमिस्सति;

सहस्सक्खत्तुं राजा च, चक्कवत्ती भविस्सति.

४७५. ‘‘उप्पज्जति [उपगच्छति (सी.)] यं योनिं, देवत्तं अथ मानुसं;

सब्बदा सब्बसोवण्णं, छदनं धारयिस्सति.

४७६. ‘‘तिंसकप्पसहस्सम्हि, ओक्काककुसलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

४७७. ‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

सब्बासवे परिञ्ञाय, निब्बायिस्सतिनासवो.

४७८. ‘‘‘भिक्खुसङ्घे निसीदित्वा, सीहनादं नदिस्सति;

चितके छत्तं धारेन्ति, हेट्ठा छत्तम्हि डय्हथ’.

४७९. ‘‘सामञ्ञं मे अनुप्पत्तं, किलेसा झापिता मया;

मण्डपे रुक्खमूले वा, सन्तापो मे न विज्जति.

४८०. ‘‘तिंसकप्पसहस्सम्हि, यं दानमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, सब्बदानस्सिदं फलं.

४८१. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… विहरामि अनासवो.

४८२. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

४८३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सब्बदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

सब्बदायकत्थेरस्सापदानं नवमं.