५. पदुमकूटागारियत्थेरअपदानं

३५३. ‘‘पियदस्सी नाम भगवा, सयम्भू लोकनायको;

विवेककामो सम्बुद्धो, समाधिकुसलो मुनि.

३५४. ‘‘वनसण्डं समोगय्ह, पियदस्सी महामुनि;

पंसुकूलं पत्थरित्वा, निसीदि पुरिसुत्तमो.

३५५. ‘‘मिगलुद्दो पुरे आसिं, अरञ्ञे [विपिने (सी.), इरिने (स्या. क.)] कानने अहं;

पसदं मिगमेसन्तो, आहिण्डामि अहं तदा.

३५६. ‘‘तत्थद्दसासिं सम्बुद्धं, ओघतिण्णमनासवं;

पुप्फितं सालराजंव, सतरंसिंव उग्गतं.

३५७. ‘‘दिस्वानहं देवदेवं, पियदस्सिं महायसं;

जातस्सरं समोगय्ह, पदुमं आहरिं तदा.

३५८. ‘‘आहरित्वान पदुमं, सतपत्तं मनोरमं;

कूटागारं करित्वान, छादयिं पदुमेनहं.

३५९. ‘‘अनुकम्पको कारुणिको, पियदस्सी महामुनि;

सत्तरत्तिन्दिवं बुद्धो, कूटागारे वसी जिनो.

३६०. ‘‘पुराणं छड्डयित्वान, नवेन छादयिं अहं;

अञ्जलिं पग्गहेत्वान, अट्ठासिं तावदे अहं.

३६१. ‘‘वुट्ठहित्वा समाधिम्हा, पियदस्सी महामुनि;

दिसं अनुविलोकेन्तो, निसीदि लोकनायको.

३६२. ‘‘तदा सुदस्सनो नाम, उपट्ठाको महिद्धिको;

चित्तमञ्ञाय बुद्धस्स, पियदस्सिस्स सत्थुनो.

३६३. ‘‘असीतिया सहस्सेहि, भिक्खूहि परिवारितो;

वनन्ते सुखमासीनं, उपेसि लोकनायकं.

३६४. ‘‘यावता वनसण्डम्हि, अधिवत्था च देवता;

बुद्धस्स चित्तमञ्ञाय, सब्बे सन्निपतुं तदा.

३६५. ‘‘समागतेसु यक्खेसु, कुम्भण्डे सहरक्खसे;

भिक्खुसङ्घे च सम्पत्ते, गाथा पब्याहरी [सब्याहरी (स्या.), माब्याहरी (सी.)] जिनो.

३६६. ‘‘‘यो मं सत्ताहं पूजेसि, आवासञ्च अकासि मे;

तमहं कित्तयिस्सामि, सुणाथ मम भासतो.

३६७. ‘‘‘सुदुद्दसं सुनिपुणं, गम्भीरं सुप्पकासितं;

ञाणेन कित्तयिस्सामि, सुणाथ मम भासतो.

३६८. ‘‘‘चतुद्दसानि कप्पानि, देवरज्जं करिस्सति;

कूटागारं महन्तस्स [ब्रहं तस्स (सी. स्या.)], पद्मपुप्फेहि छादितं.

३६९. ‘‘‘आकासे धारयिस्सति, पुप्फकम्मस्सिदं [पुब्बकम्मस्सिदं (स्या.)] फलं;

चतुब्बीसे [चतुद्दसे (स्या.)] कप्पसते, वोकिण्णं संसरिस्सति.

३७०. ‘‘‘तत्थ पुप्फमयं ब्यम्हं, आकासे धारयिस्सति;

यथा पदुमपत्तम्हि, तोयं न उपलिम्पति.

३७१. ‘‘‘तथेवीमस्स ञाणम्हि, किलेसा नोपलिम्परे;

मनसा विनिवट्टेत्वा, पञ्च नीवरणे अयं.

३७२. ‘‘‘चित्तं जनेत्वा नेक्खम्मे, अगारा पब्बजिस्सति;

ततो पुप्फमये ब्यम्हे, धारेन्ते [पुप्फमयं ब्यम्हं, धारेन्तं (स्या. क.)] निक्खमिस्सति.

३७३. ‘‘‘रुक्खमूले वसन्तस्स, निपकस्स सतीमतो;

तत्थ पुप्फमयं ब्यम्हं, मत्थके धारयिस्सति.

३७४. ‘‘‘चीवरं पिण्डपातञ्च, पच्चयं सयनासनं;

दत्वान भिक्खुसङ्घस्स, निब्बायिस्सतिनासवो’.

३७५. ‘‘कूटागारेन चरता [चरणा (सी. पी. क.), चरिते (स्या.)], पब्बज्जं अभिनिक्खमिं;

रुक्खमूले वसन्तम्पि [वसन्तम्हि (सी.), वसतोपि (?)], कूटागारं धरीयति.

३७६. ‘‘चीवरे पिण्डपाते च, चेतना मे न विज्जति;

पुञ्ञकम्मेन संयुत्तो, लभामि परिनिट्ठितं.

३७७. ‘‘गणनातो असङ्खेय्या, कप्पकोटी बहू मम;

रित्तका ते अतिक्कन्ता, पमुत्ता लोकनायका.

३७८. ‘‘अट्ठारसे कप्पसते, पियदस्सी विनायको;

तमहं पयिरुपासित्वा, इमं योनिं उपागतो.

३७९. ‘‘इध पस्सामि [इधद्दसासिं (सी.)] सम्बुद्धं, अनोमं नाम चक्खुमं;

तमहं उपगन्त्वान, पब्बजिं अनगारियं.

३८०. ‘‘दुक्खस्सन्तकरो बुद्धो, मग्गं मे देसयी जिनो;

तस्स धम्मं सुणित्वान, पत्तोम्हि अचलं पदं.

३८१. ‘‘तोसयित्वान सम्बुद्धं, गोतमं सक्यपुङ्गवं;

सब्बासवे परिञ्ञाय, विहरामि अनासवो.

३८२. ‘‘अट्ठारसे कप्पसते, यं बुद्धमभिपूजयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, बुद्धपूजायिदं फलं.

३८३. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं, भवा सब्बे समूहता;

सब्बासवा परिक्खीणा, नत्थि दानि पुनब्भवो.

३८४. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

३८५. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा पदुमकूटागारियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

पदुमकूटागारियत्थेरस्सापदानं पञ्चमं.