४. मधुदायकत्थेरअपदानं

३३३. ‘‘सिन्धुया नदिया तीरे, सुकतो अस्समो मम;

तत्थ वाचेमहं सिस्से, इतिहासं सलक्खणं.

३३४. ‘‘धम्मकामा विनीता ते, सोतुकामा सुसासनं;

छळङ्गे पारमिप्पत्ता, सिन्धुकूले वसन्ति ते.

३३५. ‘‘उप्पातगमने चेव, लक्खणेसु च कोविदा;

उत्तमत्थं गवेसन्ता, वसन्ति विपिने तदा.

३३६. ‘‘सुमेधो नाम सम्बुद्धो, लोके उप्पज्जि तावदे;

अम्हाकं अनुकम्पन्तो, उपागच्छि विनायको.

३३७. ‘‘उपागतं महावीरं, सुमेधं लोकनायकं;

तिणसन्थारकं कत्वा, लोकजेट्ठस्सदासहं.

३३८. ‘‘विपिनातो मधुं गय्ह, बुद्धसेट्ठस्सदासहं;

सम्बुद्धो परिभुञ्जित्वा, इदं वचनमब्रवि.

३३९. ‘‘‘यो तं अदासि मधुं मे, पसन्नो सेहि पाणिभि;

तमहं कित्तयिस्सामि, सुणाथ मम भासतो.

३४०. ‘‘‘इमिना मधुदानेन, तिणसन्थारकेन च;

तिंस कप्पसहस्सानि, देवलोके रमिस्सति.

३४१. ‘‘‘तिंस कप्पसहस्सम्हि, ओक्काककुलसम्भवो;

गोतमो नाम गोत्तेन, सत्था लोके भविस्सति.

३४२. ‘‘‘तस्स धम्मेसु दायादो, ओरसो धम्मनिम्मितो;

सब्बासवे परिञ्ञाय, निब्बायिस्सतिनासवो.

३४३. ‘‘‘देवलोका इधागन्त्वा, मातुकुच्छिं उपागते;

मधुवस्सं पवस्सित्थ, छादयं मधुना महिं’.

३४४. ‘‘मयि निक्खन्तमत्तम्हि, कुच्छिया च सुदुत्तरा;

तत्रापि मधुवस्सं मे, वस्सते निच्चकालिकं.

३४५. ‘‘अगारा अभिनिक्खम्म, पब्बजिं अनगारियं;

लाभी अन्नस्स पानस्स, मधुदानस्सिदं फलं.

३४६. ‘‘सब्बकामसमिद्धोहं, भवित्वा देवमानुसे;

तेनेव मधुदानेन, पत्तोम्हि आसवक्खयं.

३४७. ‘‘वुट्ठम्हि देवे चतुरङ्गुले तिणे, सम्पुप्फिते [सुपुप्फिते (स्या.)] धरणीरुहे सञ्छन्ने [वप्पदेसे (स्या.)];

सुञ्ञे घरे मण्डपरुक्खमूलके, वसामि निच्चं सुखितो अनासवो.

३४८. ‘‘मज्झे महन्ते हीने च [मज्झे मय्हं भवा अस्सु (स्या. पी. क.)], भवे सब्बे अतिक्कमिं [ये भवे समतिक्कमिं (स्या. क.), यो भवेसु पकित्तयि (क.)];

अज्ज मे आसवा खीणा, नत्थि दानि पुनब्भवो.

३४९. ‘‘तिंसकप्पसहस्सम्हि, यं दानमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, मधुदानस्सिदं फलं.

३५०. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं, भवा सब्बे समूहता;

सब्बासवा परिक्खीणा, नत्थि दानि पुनब्भवो.

३५१. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

३५२. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा मधुदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

मधुदायकत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.