३. सब्बकित्तिकत्थेरअपदानं

३०४. ‘‘कणिकारंव जलितं [जोतन्तं (सी.)], दीपरुक्खंव उज्जलं [जोतितं (स्या.)];

ओसधिंव विरोचन्तं, विज्जुतं गगने यथा.

३०५. ‘‘असम्भीतं अनुत्तासिं, मिगराजंव केसरिं;

ञाणालोकं पकासेन्तं, मद्दन्तं तित्थिये गणे.

३०६. ‘‘उद्धरन्तं इमं लोकं, छिद्दन्तं सब्बसंसयं;

गज्जन्तं [असम्भीतं (स्या.), गच्छन्तं (क.)] मिगराजंव, अद्दसं लोकनायकं.

३०७. ‘‘जटाजिनधरो आसिं, ब्रहा उजु पतापवा;

वाकचीरं गहेत्वान, पादमूले अपत्थरिं.

३०८. ‘‘काळानुसारियं गय्ह, अनुलिम्पिं तथागतं;

सम्बुद्धमनुलिम्पेत्वा, सन्थविं लोकनायकं.

३०९. ‘‘समुद्धरसिमं लोकं, ओघतिण्ण [ओघतिण्णो (स्या. क.)] महामुनि;

ञाणालोकेन जोतेसि, नावटं [पवरं (स्या.), वजिर (पी.)] ञाणमुत्तमं.

३१०. ‘‘धम्मचक्कं [तुवं चक्कं (क.)] पवत्तेसि, मद्दसे परतित्थिये;

उसभो जितसङ्गामो, सम्पकम्पेसि मेदनिं.

३११. ‘‘महासमुद्दे ऊमियो, वेलन्तम्हि पभिज्जरे;

तथेव तव ञाणम्हि, सब्बदिट्ठी पभिज्जरे.

३१२. ‘‘सुखुमच्छिकजालेन, सरम्हि सम्पतानिते;

अन्तोजालिकता [जालगता (सी.)] पाणा, पीळिता होन्ति तावदे.

३१३. ‘‘तथेव तित्थिया लोके, पुथुपासण्डनिस्सिता [मूळ्हा सच्चविनिस्सटा (स्या.), मुट्ठसच्चविनिस्सटा (क.)];

अन्तोञाणवरे तुय्हं, परिवत्तन्ति मारिस.

३१४. ‘‘पतिट्ठा वुय्हतं ओघे, त्वञ्हि नाथो अबन्धुनं;

भयट्टितानं सरणं, मुत्तित्थीनं परायणं.

३१५. ‘‘एकवीरो असदिसो, मेत्ताकरुणसञ्चयो [सञ्ञुतो (स्या.)];

असमो सुसमो सन्तो [सुसीलो असमो सन्तो (सी.), पञ्ञवा युत्तचागो च (स्या.)], वसी तादी जितञ्जयो.

३१६. ‘‘धीरो विगतसम्मोहो, अनेजो अकथंकथी;

तुसितो [वुसितो (सी.)] वन्तदोसोसि, निम्मलो संयतो सुचि.

३१७. ‘‘सङ्गातिगो हतमदो [गतमदो (स्या.), तमनुदो (क.)], तेविज्जो तिभवन्तगो;

सीमातिगो धम्मगरु, गतत्थो हितवब्भुतो [हितवप्पथो (सी. स्या.)].

३१८. ‘‘तारको त्वं यथा नावा, निधीवस्सासकारको;

असम्भीतो यथा सीहो, गजराजाव दप्पितो.

३१९. ‘‘थोमेत्वा दसगाथाहि, पदुमुत्तरं महायसं;

वन्दित्वा सत्थुनो पादे, तुण्ही अट्ठासहं तदा.

३२०. ‘‘पदुमुत्तरो लोकविदू, आहुतीनं पटिग्गहो;

भिक्खुसङ्घे ठितो सत्था, इमा गाथा अभासथ.

३२१. ‘‘‘यो मे सीलञ्च ञाणञ्च, सद्धम्मञ्चापि वण्णयि [धम्मञ्चापि पकित्तयि (सी. स्या.)];

तमहं कित्तयिस्सामि, सुणाथ मम भासतो.

३२२. ‘‘‘सट्ठि कप्पसहस्सानि, देवलोके रमिस्सति;

अञ्ञे देवेभिभवित्वा, इस्सरं कारयिस्सति.

३२३. ‘‘‘सो पच्छा पब्बजित्वान, सुक्कमूलेन चोदितो;

गोतमस्स भगवतो, सासने पब्बजिस्सति.

३२४. ‘‘‘पब्बजित्वान कायेन, पापकम्मं विवज्जिय;

सब्बासवे परिञ्ञाय, निब्बायिस्सतिनासवो’.

३२५. ‘‘यथापि मेघो थनयं, तप्पेति मेदिनिं इमं;

तथेव त्वं महावीर, धम्मेन तप्पयी ममं.

३२६. ‘‘सीलं पञ्ञञ्च धम्मञ्च, थवित्वा लोकनायकं;

पत्तोम्हि परमं सन्तिं, निब्बानं पदमच्चुतं.

३२७. ‘‘अहो नून स भगवा, चिरं तिट्ठेय्य चक्खुमा;

अञ्ञातञ्च विजानेय्युं, फुसेय्युं [अञ्ञातञ्चापि जानेय्य, पस्सेय्य (क.)] अमतं पदं.

३२८. ‘‘अयं मे पच्छिमा जाति, भवा सब्बे समूहता;

सब्बासवे परिञ्ञाय, विहरामि अनासवो.

३२९. ‘‘सतसहस्सितो कप्पे, यं बुद्धमभिथोमयिं

दुग्गतिं नाभिजानामि, कित्तनाय इदं फलं.

३३०. ‘‘किलेसा झापिता मय्हं, भवा सब्बे समूहता;

सब्बासवा परिक्खीणा, नत्थि दानि पुनब्भवो.

३३१. ‘‘स्वागतं वत मे आसि…पे… कतं बुद्धस्स सासनं.

३३२. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सब्बकित्तिको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

सब्बकित्तिकत्थेरस्सापदानं ततियं.