३. तीणुप्पलमालियत्थेरअपदानं

१३. ‘‘चन्दभागानदीतीरे, अहोसिं वानरो तदा;

अद्दसं विरजं बुद्धं, निसिन्नं पब्बतन्तरे.

१४. ‘‘ओभासेन्तं दिसा सब्बा, सालराजंव फुल्लितं;

लक्खणब्यञ्जनूपेतं, दिस्वानत्तमनो अहं.

१५. ‘‘उदग्गचित्तो सुमनो, पीतिया हट्ठमानसो;

तीणि उप्पलपुप्फानि, मत्थके अभिरोपयिं.

१६. ‘‘पूजयित्वान पुप्फानि, फुस्सस्साहं महेसिनो;

सगारवो भवित्वान, पक्कामिं उत्तरामुखो.

१७. ‘‘गच्छन्तो पटिकुटिको, विप्पसन्नेन चेतसा;

सेलन्तरे पतित्वान, पापुणिं जीवितक्खयं.

१८. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;

जहित्वा पुरिमं जातिं, तावतिंसमगच्छहं.

१९. ‘‘सतानं तीणिक्खत्तुञ्च, देवरज्जमकारयिं;

सतानं पञ्चक्खत्तुञ्च, चक्कवत्ती अहोसहं.

२०. ‘‘द्वेनवुते इतो कप्पे, यं पुप्फमभिपूजयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, बुद्धपूजायिदं फलं.

२१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा तीणुप्पलमालियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

तीणुप्पलमालियत्थेरस्सापदानं ततियं.