८. तिणमुट्ठिदायकत्थेरअपदानं

४८. ‘‘हिमवन्तस्साविदूरे, लम्बको नाम पब्बतो;

उपतिस्सो नाम सम्बुद्धो, अब्भोकासम्हि चङ्कमि.

४९. ‘‘मिगलुद्दो तदा आसिं, अरञ्ञे कानने अहं;

दिस्वान तं देवदेवं, सयम्भुं अपराजितं.

५०. ‘‘विप्पसन्नेन चित्तेन, तदा तस्स महेसिनो;

निसीदनत्थं बुद्धस्स, तिणमुट्ठिमदासहं.

५१. ‘‘दत्वान देवदेवस्स, भिय्यो चित्तं पसादयिं;

सम्बुद्धं अभिवादेत्वा, पक्कामिं उत्तरामुखो.

५२. ‘‘अचिरं गतमत्तं मं, मिगराजा अपोथयि [अहेठयि (सी. स्या.)];

सीहेन पोथितो [पातितो (सी. स्या.)] सन्तो, तत्थ कालङ्कतो अहं.

५३. ‘‘आसन्ने मे कतं कम्मं, बुद्धसेट्ठे अनासवे;

सुमुत्तो सरवेगोव, देवलोकं अगञ्छहं.

५४. ‘‘यूपो तत्थ सुभो आसि, पुञ्ञकम्माभिनिम्मितो;

सहस्सकण्डो सतभेण्डु, धजालु हरितामयो.

५५. ‘‘पभा निद्धावते तस्स, सतरंसीव उग्गतो;

आकिण्णो देवकञ्ञाहि, आमोदिं कामकामहं.

५६. ‘‘देवलोका चवित्वान, सुक्कमूलेन चोदितो;

आगन्त्वान मनुस्सत्तं, पत्तोम्हि आसवक्खयं.

५७. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, निसीदनमदासहं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, तिणमुट्ठियिदं फलं.

५८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा तिणमुट्ठिदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

तिणमुट्ठिदायकत्थेरस्सापदानं अट्ठमं.