२. तीणुप्पलमालियत्थेरअपदानं
११. ‘‘चन्दभागानदीतीरे, अहोसिं वानरो तदा;
अद्दसं विरजं बुद्धं, निसिन्नं पब्बतन्तरे.
१२. ‘‘ओभासेन्तं दिसा सब्बा, सालराजंव फुल्लितं;
लक्खणब्यञ्जनूपेतं, दिस्वा अत्तमनो अहुं.
१३. ‘‘उदग्गचित्तो सुमनो, पीतिया हट्ठमानसो;
तीणि उप्पलपुप्फानि, मत्थके अभिरोपयिं.
१४. ‘‘पुप्फानि अभिरोपेत्वा, विपस्सिस्स महेसिनो;
सगारवो भवित्वान [गमित्वान (सी.), नमित्वान (क.)], पक्कामिं उत्तरामुखो.
१५. ‘‘गच्छन्तो पटिकुटिको, विप्पसन्नेन चेतसा;
सेलन्तरे पतित्वान [पपतित्वा (स्या. क.)], पापुणिं जीवितक्खयं.
१६. ‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;
जहित्वा मानुसं देहं [पुरिमं जातिं (?) उपरि ३८ वग्गे ततियापदाने एवमेव दिस्सति], तावतिंसमगच्छहं.
१७. ‘‘सतानं तीणिक्खत्तुञ्च, देवरज्जं अकारयिं;
सतानं पञ्चक्खत्तुञ्च, चक्कवत्ती अहोसहं.
१८. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं पुप्फमभिपूजयिं;
दुग्गतिं नाभिजानामि, बुद्धपूजायिदं फलं.
१९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.
इत्थं सुदं आयस्मा तीणुप्पलमालियो [तिउप्पलमालियो (सी.)] थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.
तीणुप्पलमालियत्थेरस्सापदानं दुतियं.