८. तिरंसियत्थेरअपदानं

३९. ‘‘केसरिं अभिजातंव, अग्गिक्खन्धंव पब्बते;

ओभासेन्तं दिसा सब्बा [निवासेन्तं (क.), दिसासिन्नं (स्या.)], सिद्धत्थं पब्बतन्तरे.

४०. ‘‘सूरियस्स च आलोकं, चन्दालोकं तथेव च;

बुद्धालोकञ्च दिस्वान, वित्ति मे उदपज्जथ.

४१. ‘‘तयो आलोके दिस्वान, सम्बुद्धं [बुद्धञ्च (सी.)] सावकुत्तमं;

एकंसं अजिनं कत्वा, सन्थविं लोकनायकं.

४२. ‘‘तयो हि आलोककरा, लोके लोकतमोनुदा;

चन्दो च सूरियो चापि, बुद्धो च लोकनायको.

४३. ‘‘ओपम्मं उपदस्सेत्वा, कित्तितो मे महामुनि;

बुद्धस्स वण्णं कित्तेत्वा, कप्पं सग्गम्हि मोदहं.

४४. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं बुद्धमभिकित्तयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, कित्तनाय इदं फलं.

४५. ‘‘एकसट्ठिम्हितो कप्पे, एको ञाणधरो अहु;

सत्तरतनसम्पन्नो, चक्कवत्ती महब्बलो.

४६. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा तिरंसियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

तिरंसियत्थेरस्सापदानं अट्ठमं.