६. आसनसन्थविकत्थेरअपदानं

२६. ‘‘चेतियं उत्तमं नाम, सिखिनो लोकबन्धुनो;

अरञ्ञे इरीणे वने, अन्धाहिण्डामहं तदा.

२७. ‘‘पवना निक्खमन्तेन, दिट्ठं सीहासनं मया;

एकंसं अञ्जलिं कत्वा, सन्थविं [थविस्सं (सी.)] लोकनायकं.

२८. ‘‘दिवसभागं थवित्वान, बुद्धं लोकग्गनायकं;

हट्ठो हट्ठेन चित्तेन, इमं वाचं उदीरयिं.

२९. ‘‘‘नमो ते पुरिसाजञ्ञ, नमो ते पुरिसुत्तम;

सब्बञ्ञूसि महावीर, लोकजेट्ठ नरासभ’.

३०. ‘‘अभित्थवित्वा सिखिनं, निमित्तकरणेनहं;

आसनं अभिवादेत्वा, पक्कामिं उत्तरामुखो.

३१. ‘‘एकत्तिंसे इतो कप्पे, यं थविं वदतं वरं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, थोमनाय इदं फलं.

३२. ‘‘सत्तवीसे इतो कप्पे, अतुला सत्त आसु ते;

सत्तरतनसम्पन्ना, चक्कवत्ती महब्बला.

३३. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा आसनसन्थविको [आसनसन्थवको (?), आसनथविको (क.), आसनत्थविको (सी. स्या.)] थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

आसनसन्थविकत्थेरस्सापदानं छट्ठं.