६. सम्पसादकत्थेरअपदानं

२४. ‘‘‘नमो ते बुद्ध वीरत्थु, विप्पमुत्तोसि सब्बधि;

ब्यसनम्हि [ब्यसनं हि (सी.)] अनुप्पत्तो, तस्स मे सरणं भव’.

२५. ‘‘सिद्धत्थो तस्स ब्याकासि, लोके अप्पटिपुग्गलो;

‘महोदधिसमो सङ्घो, अप्पमेय्यो अनुत्तरो.

२६. ‘‘‘तत्थ त्वं विरजे खेत्ते, अनन्तफलदायके;

सङ्घे चित्तं पसादेत्वा, सुबीजं वाप [चापि (सी.), वापि (स्या.)] रोपय.

२७. ‘‘इदं वत्वान सब्बञ्ञू, लोकजेट्ठो नरासभो;

ममेव अनुसासित्वा, वेहासं नभमुग्गमि.

२८. ‘‘अचिरं गतमत्तम्हि, सब्बञ्ञुम्हि नरासभे;

मरणं समनुप्पत्तो, तुसितं उपपज्जहं.

२९. ‘‘तदाहं विरजे खेत्ते, अनन्तफलदायके;

सङ्घे चित्तं पसादेत्वा, कप्पं सग्गम्हि मोदहं.

३०. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, पसादमलभिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, पसादस्स इदं फलं.

३१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सम्पसादको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

सम्पसादकत्थेरस्सापदानं छट्ठं.