७. आरामदायकत्थेरअपदानं

३२. ‘‘सिद्धत्थस्स भगवतो, आरामो रोपितो मया;

सन्दच्छायेसु [सीतछायेसु (स्या.), सन्तच्छायेसु (क.)] रुक्खेसु, उपासन्तेसु पक्खिसु.

३३. ‘‘अद्दसं विरजं बुद्धं, आहुतीनं पटिग्गहं;

आरामं अभिनामेसिं, लोकजेट्ठं नरासभं.

३४. ‘‘हट्ठो हट्ठेन चित्तेन, फलं पुप्फमदासहं;

ततो जातप्पसादोव, तं वनं परिणामयिं.

३५. ‘‘बुद्धस्स यमिदं दासिं, विप्पसन्नेन चेतसा;

भवे निब्बत्तमानम्हि, निब्बत्तति फलं मम.

३६. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं आराममदं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, आरामस्स इदं फलं.

३७. ‘‘सत्ततिंसे इतो कप्पे, सत्तासुं मुदुसीतला;

सत्तरतनसम्पन्ना, चक्कवत्ती महब्बला.

३८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा आरामदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

आरामदायकत्थेरस्सापदानं सत्तमं.