५. अन्नसंसावकत्थेरअपदानं

१५५. ‘‘सुवण्णवण्णं सम्बुद्धं, गच्छन्तं अन्तरापणे;

कञ्चनग्घियसंकासं, बात्तिंसवरलक्खणं.

१५६. ‘‘सिद्धत्थं लोकपज्जोतं, अप्पमेय्यं अनोपमं;

अलत्थं परमं पीतिं, दिस्वा दन्तं जुतिन्धरं.

१५७. ‘‘सम्बुद्धं अभिनामेत्वा, भोजयिं तं महामुनिं;

महाकारुणिको लोके [नाथो (सी.)], अनुमोदि ममं तदा.

१५८. ‘‘तस्मिं महाकारुणिके, परमस्सासकारके;

बुद्धे चित्तं पसादेत्वा, कप्पं सग्गम्हि मोदहं.

१५९. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं दानमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, भिक्खादानस्सिदं फलं.

१६०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा अन्नसंसावको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

अन्नसंसावकत्थेरस्सापदानं पञ्चमं.