१०. खोमदायकत्थेरअपदानं

१८४. ‘‘नगरे बन्धुमतिया, अहोसिं वाणिजो तदा;

तेनेव दारं पोसेमि, रोपेमि बीजसम्पदं.

१८५. ‘‘रथियं पटिपन्नस्स, विपस्सिस्स महेसिनो;

एकं खोमं मया दिन्नं, कुसलत्थाय सत्थुनो.

१८६. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं खोममददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, खोमदानस्सिदं फलं.

१८७. ‘‘सत्तरसे [सत्तवीसे (सी. स्या.)] इतो कप्पे, एको सिन्धवसन्धनो;

सत्तरतनसम्पन्नो, चतुदीपम्हि इस्सरो.

१८८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा खोमदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

खोमदायकत्थेरस्सापदानं दसमं.

तस्सुद्दानं –

सुसूति उपवानो च, सरणो सीलगाहको;

अन्नसंसावको खोमदायी च, दसेव ततिये गणे;

अञ्जली खोमदायी च, दसेव ततिये गणे;

पञ्चालीसीतिसतं वुत्ता, गाथायो सब्बपिण्डिता.

सुभूतिवग्गो ततियो.