७. तिन्दुकदायकत्थेरअपदानं

३५. ‘‘गिरिदुग्गचरो आसिं, मक्कटो थामवेगिको;

फलिनं तिन्दुकं दिस्वा, बुद्धसेट्ठं अनुस्सरिं.

३६. ‘‘निक्खमित्वा कतिपाहं, विचिनिं लोकनायकं;

पसन्नचित्तो सुमनो, सिद्धत्थं तिभवन्तगुं.

३७. ‘‘मम सङ्कप्पमञ्ञाय, सत्था लोके अनुत्तरो;

खीणासवसहस्सेहि, आगच्छि मम सन्तिकं.

३८. ‘‘पामोज्जं जनयित्वान, फलहत्थो उपागमिं;

पटिग्गहेसि भगवा, सब्बञ्ञू वदतं वरो.

३९. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं फलं अददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, फलदानस्सिदं फलं.

४०. ‘‘सत्तपञ्ञासकप्पम्हि, उपनन्दसनामको;

सत्तरतनसम्पन्नो, चक्कवत्ती महब्बलो.

४१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा तिन्दुकदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

तिन्दुकदायकत्थेरस्सापदानं सत्तमं.