७. तिन्दुकदायकत्थेरअपदानं
३५. ‘‘गिरिदुग्गचरो आसिं, मक्कटो थामवेगिको;
फलिनं तिन्दुकं दिस्वा, बुद्धसेट्ठं अनुस्सरिं.
३६. ‘‘निक्खमित्वा कतिपाहं, विचिनिं लोकनायकं;
पसन्नचित्तो सुमनो, सिद्धत्थं तिभवन्तगुं.
३७. ‘‘मम सङ्कप्पमञ्ञाय, सत्था लोके अनुत्तरो;
खीणासवसहस्सेहि, आगच्छि मम सन्तिकं.
३८. ‘‘पामोज्जं जनयित्वान, फलहत्थो उपागमिं;
पटिग्गहेसि भगवा, सब्बञ्ञू वदतं वरो.
३९. ‘‘चतुन्नवुतितो कप्पे, यं फलं अददिं तदा;
दुग्गतिं नाभिजानामि, फलदानस्सिदं फलं.
४०. ‘‘सत्तपञ्ञासकप्पम्हि, उपनन्दसनामको;
सत्तरतनसम्पन्नो, चक्कवत्ती महब्बलो.
४१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.
इत्थं सुदं आयस्मा तिन्दुकदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.
तिन्दुकदायकत्थेरस्सापदानं सत्तमं.