३. द्वेरतनियत्थेरअपदानं

१२. ‘‘मिगलुद्दो पुरे आसिं, अरञ्ञे कानने अहं;

अद्दसं विरजं बुद्धं, आहुतीनं पटिग्गहं.

१३. ‘‘मंसपेसि मया दिन्ना, विपस्सिस्स महेसिनो;

सदेवकस्मिं लोकस्मिं, इस्सरं कारयामहं.

१४. ‘‘इमिना मंसदानेन, रतनं निब्बत्तते मम;

दुवेमे रतना लोके, दिट्ठधम्मस्स पत्तिया.

१५. ‘‘तेहं सब्बे अनुभोमि, मंसदानस्स सत्तिया;

गत्तञ्च मुदुकं मय्हं, पञ्ञा निपुणवेदनी.

१६. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं मंसमददिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, मंसदानस्सिदं फलं.

१७. ‘‘इतो चतुत्थके कप्पे, एको आसिं जनाधिपो;

महारोहितनामो सो, चक्कवत्ती महब्बलो.

१८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा द्वेरतनियो [द्विरतनियो (सी.)] थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

द्वेरतनियत्थेरस्सापदानं ततियं.

दसमं भाणवारं.