१. कुमुदमालियत्थेरअपदानं
१. ‘‘पब्बते हिमवन्तम्हि, महाजातस्सरो अहु;
तत्थजो रक्खसो आसिं, घोररूपो महब्बलो.
२. ‘‘कुमुदं पुप्फते तत्थ, चक्कमत्तानि जायरे;
ओचिनामि च तं पुप्फं, बलिनो समितिं तदा.
३. ‘‘अत्थदस्सी तु भगवा, द्विपदिन्दो नरासभो;
पुप्फसङ्कोचितं [पुप्फं सङ्कोचितं (सी. स्या.), पुप्फं समोचितं (?)] दिस्वा, आगच्छि मम सन्तिकं.
४. ‘‘उपागतञ्च सम्बुद्धं, देवदेवं नरासभं;
सब्बञ्च पुप्फं पग्गय्ह, बुद्धस्स अभिरोपयिं.
५. ‘‘यावता हिमवन्तन्ता, परिसा सा [हिमवन्तस्मिं, याव माला (स्या.)] तदा अहु;
तावच्छदनसम्पन्नो, अगमासि तथागतो.
६. ‘‘अट्ठारसे कप्पसते, यं पुप्फमभिरोपयिं;
दुग्गतिं नाभिजानामि, बुद्धपूजायिदं फलं.
७. ‘‘इतो पन्नरसे कप्पे, सत्ताहेसुं जनाधिपा;
सहस्सरथनामा ते, चक्कवत्ती महब्बला.
८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;
छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.
इत्थं सुदं आयस्मा कुमुदमालियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.
कुमुदमालियत्थेरस्सापदानं पठमं.