१. कुमुदमालियत्थेरअपदानं

१. ‘‘पब्बते हिमवन्तम्हि, महाजातस्सरो अहु;

तत्थजो रक्खसो आसिं, घोररूपो महब्बलो.

२. ‘‘कुमुदं पुप्फते तत्थ, चक्कमत्तानि जायरे;

ओचिनामि च तं पुप्फं, बलिनो समितिं तदा.

३. ‘‘अत्थदस्सी तु भगवा, द्विपदिन्दो नरासभो;

पुप्फसङ्कोचितं [पुप्फं सङ्कोचितं (सी. स्या.), पुप्फं समोचितं (?)] दिस्वा, आगच्छि मम सन्तिकं.

४. ‘‘उपागतञ्च सम्बुद्धं, देवदेवं नरासभं;

सब्बञ्च पुप्फं पग्गय्ह, बुद्धस्स अभिरोपयिं.

५. ‘‘यावता हिमवन्तन्ता, परिसा सा [हिमवन्तस्मिं, याव माला (स्या.)] तदा अहु;

तावच्छदनसम्पन्नो, अगमासि तथागतो.

६. ‘‘अट्ठारसे कप्पसते, यं पुप्फमभिरोपयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, बुद्धपूजायिदं फलं.

७. ‘‘इतो पन्नरसे कप्पे, सत्ताहेसुं जनाधिपा;

सहस्सरथनामा ते, चक्कवत्ती महब्बला.

८. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा कुमुदमालियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

कुमुदमालियत्थेरस्सापदानं पठमं.