२. सुदस्सनत्थेरअपदानं

१०. ‘‘विनता नदिया [वित्थताय नदिया (स्या.)] तीरे, पिलक्खु [पिलक्खो (सी. थेरगाथा अट्ठ.)] फलितो अहु;

ताहं रुक्खं गवेसन्तो, अद्दसं लोकनायकं.

११. ‘‘केतकं पुप्फितं दिस्वा, वण्टे छेत्वानहं तदा;

बुद्धस्स अभिरोपेसिं, सिखिनो लोकबन्धुनो.

१२. ‘‘येन ञाणेन पत्तोसि, अच्चुतं अमतं पदं;

तं ञाणं अभिपूजेमि, बुद्धसेट्ठ महामुनि.

१३. ‘‘ञाणम्हि पूजं कत्वान, पिलक्खुमद्दसं अहं;

पटिलद्धोम्हि तं पञ्ञं [तं सञ्ञं (स्या.), तं पुञ्ञं (क.)], ञाणपूजायिदं फलं.

१४. ‘‘एकत्तिंसे इतो कप्पे, यं पुप्फमभिरोपयिं;

दुग्गतिं नाभिजानामि, ञाणपूजायिदं फलं.

१५. ‘‘इतो तेरसकप्पम्हि, द्वादसासुं फलुग्गता;

सत्तरतनसम्पन्ना, चक्कवत्ती महप्फला.

१६. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सुदस्सनो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

सुदस्सनत्थेरस्सापदानं दुतियं.