८. ञाणसञ्ञिकत्थेरअपदानं

८४. ‘‘पब्बते हिमवन्तम्हि, वसामि पब्बतन्तरे;

पुलिनं सोभनं दिस्वा, बुद्धसेट्ठं अनुस्सरिं.

८५. ‘‘ञाणे उपनिधा नत्थि, सङ्खारं [सङ्गामं (सी. स्या.), सङ्खातं (थेरगाथा अट्ठ.)] नत्थि सत्थुनो;

सब्बधम्मं अभिञ्ञाय, ञाणेन अधिमुच्चति.

८६. ‘‘नमो ते पुरिसाजञ्ञ, नमो ते पुरिसुत्तम;

ञाणेन ते समो नत्थि, यावता ञाणमुत्तमं.

८७. ‘‘ञाणे चित्तं पसादेत्वा, कप्पं सग्गम्हि मोदहं;

अवसेसेसु कप्पेसु, कुसलं चरितं [करितं (सी. स्या.), किरियं (क.)] मया.

८८. ‘‘एकनवुतितो कप्पे, यं सञ्ञमलभिं तदा;

दुग्गतिं नाभिजानामि, ञाणसञ्ञायिदं फलं.

८९. ‘‘इतो सत्ततिकप्पम्हि [तेसत्ततिकप्पे (सी. स्या.)], एको पुलिनपुप्फियो;

सत्तरतनसम्पन्नो, चक्कवत्ती महब्बलो.

९०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा ञाणसञ्ञिको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

ञाणसञ्ञिकत्थेरस्सापदानं अट्ठमं.