३-५. पुण्णमन्ताणिपुत्तत्थेरअपदानं

४३४. ‘‘अज्झायको मन्तधरो, तिण्णं वेदान पारगू;

पुरक्खतोम्हि सिस्सेहि, उपगच्छिं नरुत्तमं.

४३५. ‘‘पदुमुत्तरो लोकविदू, आहुतीनं पटिग्गहो;

मम कम्मं पकित्तेसि, सङ्खित्तेन महामुनि.

४३६. ‘‘ताहं धम्मं सुणित्वान, अभिवादेत्वान सत्थुनो;

अञ्जलिं पग्गहेत्वान, पक्कमिं [पक्कामिं (सी. स्या.)] दक्खिणामुखो.

४३७. ‘‘सङ्खित्तेन सुणित्वान, वित्थारेन अभासयिं [अदेसयिं (सी. स्या.)];

सब्बे सिस्सा अत्तमना, सुत्वान मम भासतो;

सकं दिट्ठिं विनोदेत्वा, बुद्धे चित्तं पसादयुं.

४३८. ‘‘सङ्खित्तेनपि देसेमि, वित्थारेन तथेवहं [देसेसिं वित्थारेनपि भासयिं (क.)];

अभिधम्मनयञ्ञूहं, कथावत्थुविसुद्धिया;

सब्बेसं विञ्ञापेत्वान, विहरामि अनासवो.

४३९. ‘‘इतो पञ्चसते कप्पे, चतुरो सुप्पकासका;

सत्तरतनसम्पन्ना, चतुदीपम्हि इस्सरा.

४४०. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा पुण्णो मन्ताणिपुत्तो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

पुण्णमन्ताणिपुत्तत्थेरस्सापदानं पञ्चमं.