२. दुतियअनियतसिक्खापदवण्णना
४५२. तेन समयेन बुद्धो भगवाति दुतियअनियतसिक्खापदं. तत्थ भगवता पटिक्खित्तन्तिआदिम्हि ‘‘यं एको एकाय रहो पटिच्छन्ने आसने अलंकम्मनिये निसज्जं कप्पेय्य, तं निसज्जं कप्पेतुं पटिक्खित्त’’न्ति एवं सम्बन्धो वेदितब्बो. इतरथा हि ‘‘एकस्स एकाया’’ति वत्तब्बं सिया, कस्मा? ‘‘पटिक्खित्त’’न्ति वुत्तत्ता. सामिअत्थे वा एतं पच्चत्तवचनं वेदितब्बं.
४५३. न हेव खो पन पटिच्छन्नन्ति एत्थ पन यम्पि बहि परिक्खित्तं अन्तो विवटं परिवेणङ्गणादि, तम्पि अन्तोगधन्ति वेदितब्बं. एवरूपञ्हि ठानं अप्पटिच्छन्नेयेव गहितन्ति महापच्चरियं वुत्तं. सेसं पठमसिक्खापदनयेनेव वेदितब्बं. केवलञ्हि इध इत्थीपि पुरिसोपि यो कोचि विञ्ञू अनन्धो अबधिरो अन्तोद्वादसहत्थे ओकासे ठितो वा निसिन्नो वा विक्खित्तोपि निद्दायन्तोपि अनापत्तिं करोति. बधिरो पन चक्खुमापि अन्धो वा अबधिरोपि न करोति. पाराजिकापत्तिञ्च परिहापेत्वा दुट्ठुल्लवाचापत्ति वुत्ताति अयं विसेसो. सेसं पुरिमसदिसमेव. उभयत्थापि उम्मत्तकआदिकम्मिकानं अनापत्ति.
समुट्ठानादीसु इदंसिक्खापदं तिसमुट्ठानं – कायचित्ततो, वाचाचित्ततो, कायवाचाचित्ततो च समुट्ठाति. किरियं, सञ्ञाविमोक्खं, सचित्तकं, लोकवज्जं, कायकम्मं, वचीकम्मं, अकुसलचित्तं, सुखमज्झत्तवेदनाहि द्विवेदनं. सेसं उत्तानत्थमेवाति.
दुतियअनियतसिक्खापदवण्णना निट्ठिता.
समन्तपासादिकाय विनयसंवण्णनाय
अनियतवण्णना निट्ठिता.