४. पहारसिक्खापदवण्णना

४४९. चतुत्थे – पहारं देन्तीति ‘‘आवुसो पीठकं पञ्ञपेथ, पादधोवनं आहरथा’’तिआदीनि वत्वा तथा अकरोन्तानं पहारं देन्ति.

४५१. पहारं देति आपत्ति पाचित्तियस्साति एत्थ पहरितुकामताय पहारे दिन्ने सचेपि मरति पाचित्तियमेव. पहारेन हत्थो वा पादो वा भिज्जति, सीसं वा भिन्नं होति, पाचित्तियमेव. ‘‘यथायं सङ्घमज्झे न विरोचति, तथा नं करोमी’’ति एवं विरूपकरणाधिप्पायेन कण्णं वा नासं वा छिन्दति, दुक्कटं.

४५२. अनुपसम्पन्नस्साति गहट्ठस्स वा पब्बजितस्स वा इत्थिया वा पुरिसस्स वा अन्तमसो तिरच्छानगतस्सापि पहारं देति, दुक्कटं. सचे पन रत्तचित्तो इत्थिं पहरति, सङ्घादिसेसो.

४५३. केनचि विहेठियमानोति मनुस्सेन वा तिरच्छानगतेन वा विहेठियमानो. मोक्खाधिप्पायोति ततो अत्तनो मोक्खं पत्थयमानो. पहारं देतीति कायकायपटिबद्धनिस्सग्गियानं अञ्ञतरेन पहारं देति, अनापत्ति. सचेपि अन्तरामग्गे चोरं वा पच्चत्थिकं वा विहेठेतुकामं दिस्वा ‘‘उपासक, एत्थेव तिट्ठ, मा आगमी’’ति वत्वा वचनं अनादियित्वा आगच्छन्तं ‘‘गच्छ रे’’ति मुग्गरेन वा सत्थकेन वा पहरित्वा याति, सो चे तेन पहारेन मरति, अनापत्तियेव. वाळमिगेसुपि एसेव नयो. सेसमेत्थ उत्तानमेव. समुट्ठानादीनि पनस्स पठमपाराजिकसदिसानि, इदं पन दुक्खवेदनन्ति.

पहारसिक्खापदं चतुत्थं.