३. पेसुञ्ञसिक्खापदवण्णना

३६. ततियसिक्खापदे – भण्डनजातानन्ति सञ्जातभण्डनानं. भण्डनन्ति कलहस्स पुब्बभागो, ‘‘इमिना च इमिना च इदं कतं; एवं वुत्ते एवं वक्खामा’’तिआदिकं सकसकपक्खे सम्मन्तनं. कलहोति आपत्तिगामिको कायवाचावीतिक्कमो. विवादोति विग्गाहिककथा. तं विवादं आपन्नानं विवादापन्नानं. पेसुञ्ञन्ति पिसुणवाचं, पियभावस्स सुञ्ञकरणवाचन्ति वुत्तं होति.

३७. भिक्खुपेसुञ्ञेति भिक्खूनं पेसुञ्ञे; भिक्खुतो सुत्वा भिक्खुना भिक्खुस्स उपसंहटपेसुञ्ञेति अत्थो.

३८. द्वीहाकारेहीति द्वीहि कारणेहि. पियकम्यस्स वाति ‘‘एवं अहं एतस्स पियो भविस्सामी’’ति अत्तनो पियभावं पत्थयमानस्स वा. भेदाधिप्पायस्स वाति ‘‘एवमयं एतेन सद्धिं भिज्जिस्सती’’ति परस्स परेन भेदं इच्छन्तस्स वा. जातितोपीतिआदि सब्बं पुरिमसिक्खापदे वुत्तनयमेव. इधापि भिक्खुनिं आदिं कत्वा सब्बे अनुपसम्पन्ना नाम.

न पियकम्यस्स न भेदाधिप्पायस्साति एकं अक्कोसन्तं एकञ्च खमन्तं दिस्वा ‘‘अहो निल्लज्जो, ईदिसम्पि नाम भवन्तं पुन वत्तब्बं मञ्ञिस्सती’’ति एवं केवलं पापगरहिताय भणन्तस्स अनापत्ति. सेसं उत्तानत्थमेव. तिसमुट्ठानं – कायचित्ततो वाचाचित्ततो कायवाचाचित्ततो च समुट्ठाति, किरियं, सञ्ञाविमोक्खं, सचित्तकं, लोकवज्जं, कायकम्मं, वचीकम्मं, अकुसलचित्तं, तिवेदनन्ति.

पेसुञ्ञसिक्खापदं ततियं.