२. जीवितिन्द्रियसुत्तवण्णना

४९२. ततियवग्गस्स दुतिये इत्थिन्द्रियन्तिआदीसु इत्थिभावे इन्दट्ठं करोतीति इत्थिन्द्रियं. पुरिसभावे इन्दट्ठं करोतीति पुरिसिन्द्रियं. जीविते इन्दट्ठं करोतीति जीवितिन्द्रियं. अत्थुप्पत्तिकं किरेतं सुत्तं. सङ्घमज्झस्मिञ्हि ‘‘कति नु खो वट्टिन्द्रियानी’’ति कथा उदपादि, अथ भगवा वट्टिन्द्रियानि दस्सेन्तो तीणिमानि भिक्खवेतिआदिमाह.