९. सेदकसुत्तवण्णना

३८५. नवमे सुम्भेसूति एवंनामके जनपदे. मेदकथालिकाति एवं इत्थिलिङ्गवसेन लद्धनामं. ममं रक्ख, अहं तं रक्खिस्सामीति एत्थ अयं तस्स लद्धि – आचरियो उक्खित्तवंसं सुग्गहितं अगण्हन्तो, अन्तेवासिकेन पक्खन्तपक्खन्तदिसं अगच्छन्तो, सब्बकालञ्च वंसग्गं अनुल्लोकेन्तो अन्तेवासिकं न रक्खति नाम, एवं अरक्खितो अन्तेवासिको पतित्वा चुण्णविचुण्णं होति. वंसं पन सुग्गहितं गण्हन्तो, तेन पक्खन्तपक्खन्तदिसं गच्छन्तो, सब्बकालञ्च वंसग्गं उल्लोकेन्तो तं रक्खति नाम. अन्तेवासिकोपि इतो चितो च पक्खन्दित्वा मिगो विय कीळन्तो आचरियं न रक्खति नाम. एवञ्हि सति तिखिणवंसकोटि आचरियस्स गलवाटके वा नलाटे वा ठपिता ठितट्ठानं भिन्दित्वा गच्छेय्य. आचारसम्पन्नताय पन यतो वंसो नमति, ततो अनामेन्तो तं आकड्ढेन्तो विय एकतोभागियं कत्वा वातूपथम्भं गाहापेत्वा सतिं सूपट्ठितं कत्वा निच्चलोव निसीदन्तो आचरियं रक्खति नामाति.

त्वं आचरिय अत्तानं रक्ख, अहं अत्तानं रक्खिस्सामीति एत्थ अयमधिप्पायो – आचरियो वंसं सुग्गहितं गण्हन्तो, अन्तेवासिकेन पक्खन्तपक्खन्तदिसंगच्छन्तो, सब्बकालञ्च वंसग्गं उल्लोकेन्तो, अत्तानमेव रक्खति, न अन्तेवासिकं. अन्तेवासिकोपि कायम्पि एकतोभागियं कत्वा वातूपथम्भं गाहापेत्वा सतिं सूपट्ठितं कत्वा निच्चलोव निसीदमानो अत्तानंयेव रक्खति नाम, न आचरियं.

सो तत्थ ञायोति यं मेदकथालिका आह. सो तत्थ ञायो, सो उपायो, तं कारणन्ति अत्थो. सतिपट्ठानं सेवितब्बन्ति चतुब्बिधं सतिपट्ठानं सेवितब्बं. आसेवनायाति कम्मट्ठानासेवनाय. एवं खो, भिक्खवे, अत्तानं रक्खन्तो परं रक्खतीति यो भिक्खु कम्मारामतादीनि पहाय रत्तिट्ठानदिवाट्ठानेसु मूलकम्मट्ठानं आसेवन्तो भावेन्तो अरहत्तं पापुणाति, अथ नं परो दिस्वा – ‘‘भद्दको वतायं, भिक्खु, सम्मापटिपन्नो’’ति तस्मिं चित्तं पसादेत्वा सग्गपरायणो होति. अयं अत्तानं रक्खन्तो परं रक्खति नाम.

खन्तियाति अधिवासनखन्तिया. अविहिंसायाति सपुब्बभागाय करुणाय. मेत्तचित्ततायाति सपुब्बभागाय मेत्ताय. अनुदयतायाति अनुवड्ढिया, सपुब्बभागाय मुदितायाति अत्थो. परं रक्खन्तो अत्तानं रक्खतीति एत्थ यो भिक्खु रत्तिट्ठानदिवाट्ठानं गतो तीसु ब्रह्मविहारेसु तिकचतुक्कज्झानानि निब्बत्तेत्वा झानं पादकं कत्वा सङ्खारे सम्मसन्तो विपस्सनं वड्ढेत्वा अरहत्तं पापुणाति. अयं परं रक्खन्तो अत्तानं रक्खति नामाति वेदितब्बो.