४-१०. पठमगिलानसुत्तादिवण्णना
१९५-२०१. चतुत्थे तथा पहीनो चायस्मतो महाकस्सपस्स सो आबाधो अहोसीति थेरस्स किर इमं बोज्झङ्गभावनं साधुकं सुणन्तस्स एतदहोसि ‘‘मय्हं पब्बजितदिवसतो सत्तमे दिवसे सच्चानि पटिविज्झन्तस्स इमे बोज्झङ्गा पातुभूता’’ति. अथस्स ‘‘निय्यानिकं वत सत्थुसासन’’न्ति चिन्तयतो लोहितं पसीदि, उपादारूपं विसुद्धं अहोसि, पोक्खरपत्ते पतितउदकबिन्दु विय सरीरतो रोगो विनिवत्तित्वा गतो. तेन वुत्तं ‘‘तथा पहीनो चायस्मतो महाकस्सपस्स सो आबाधो अहोसी’’ति. पञ्चमछट्ठेसुपि एसेव नयो. इमेसं पन तिण्णम्पि जनानं पब्बतपादे पुप्फितविसरुक्खवातसम्फस्सेन उप्पन्नो मन्दसीतजरो आबाधोति वेदितब्बो. सेसं सब्बत्थ उत्तानमेवाति.
गिलानवग्गो.