३-१०. कूटसुत्तादिवण्णना

१४१-१४८. वस्सिकन्ति सुमनपुप्फं. इमं किर सुत्तं सुत्वा भातियमहाराजा वीमंसितुकामताय एकस्मिं गब्भे चतुजातिगन्धेहि परिभण्डं कारेत्वा सुगन्धानि पुप्फानि आहरापेत्वा एकस्स समुग्गस्स मज्झे सुमनपुप्फमुट्ठिं ठपेत्वा सेसानि तस्स समन्ततो मुट्ठिमुट्ठिं कत्वा ठपेत्वा द्वारं पिधाय बहि निक्खन्तो. अथस्स मुहुत्तं वीतिनामेत्वा द्वारं विवरित्वा पविसन्तस्स सब्बपठमं सुमनपुप्फगन्धो घानं पहरि. सो महातलस्मिंयेव महाचेतियाभिमुखो निपज्जित्वा – ‘‘वस्सिकं तेसं अग्गन्ति कथेन्तेन सुकथितं सम्मासम्बुद्धेना’’ति चेतियं वन्दि. कुट्टराजानोति खुद्दकराजानो. ‘‘खुद्दराजानो’’तिपि पाठो. तन्तावुतानन्ति तन्ते आवुतानं, तन्तं आरोपेत्वा वायितानन्ति अत्थो. इदञ्च पच्चत्ते सामिवचनं. यानि कानिचि तन्तावुतानि वत्थानीति अयञ्हेत्थ अत्थो. अथ वा तन्तावुतानं वत्थानं यानि कानिचि वत्थानीति एवं सावसेसपाठनयेनपेत्थ अत्थो दट्ठब्बो. सेसं सब्बत्थ उत्तानमेवाति.

अप्पमादवग्गो अट्ठमो.