९. कुलसुत्तवण्णना

३६१. नवमे दुब्भिक्खाति दुल्लभभिक्खा. द्वीहितिकाति ‘‘जीविस्साम नु खो न नु खो’’ति एवं पवत्तईहितिका. ‘‘दुहितिका’’तिपि पाठो. अयमेव अत्थो. दुक्खा ईहिति एत्थ न सक्का कोचि पयोगो सुखेन कातुन्ति दुहितिका. तत्थ तत्थ मतमनुस्सानं विप्पकिण्णानि सेतानि अट्ठिकानि एत्थाति सेतट्ठिका. सलाकावुत्ताति सलाकमत्तवुत्ता, यं तत्थ वुत्तं वापितं, तं सलाकमत्तमेव अहोसि, फले न जनयतीति अत्थो.

उग्गिलितुन्ति द्वे अन्ते मोचेत्वा कथेतुं असक्कोन्तो उग्गिलितुं बहि नीहरितुं न सक्खीति. ओगिलितुन्ति पुच्छाय दोसं दिस्वा हारेतुं असक्कोन्तो ओगिलितुं अन्तो पवेसेतुं न सक्खीति.

इतो सो गामणि एकनवुतिकप्पेति भगवा कथयमानोव याव निक्खन्तो नासिकवातो न पुन पविसति, तावतकेन कालेन एकनवुतिकप्पे अनुस्सरि ‘‘अत्थि नु खो किञ्चि कुले पक्कभिक्खादानेन उपहतपुब्ब’’न्ति परिजाननत्थं. अथेकम्पि अपस्सन्तो ‘‘इतो सो, गामणी’’तिआदिमाह. इदानि दानादीनं आनिसंसं कथेन्तो अथ खो यानि तानि कुलानि अड्ढानीति धम्मदेसनं आरभि. तत्थ दानसम्भूतानीति दानेन सम्भूतानि निब्बत्तानि. सेसपदद्वयेपि एसेव नयो. एत्थ पन सच्चं नाम सच्चवादिता. सामञ्ञं नाम सेससीलं. विकिरतीति अयोगेन वळञ्जेन्तो विप्पकिरति. विधमतीति धमेन्तो विय नासेति. विद्धंसेतीति नासेति. अनिच्चताति हुत्वा अभावो बहुनापि कालेन सङ्गतानं खणेनेव अन्तरधानं.