१०. मणिचूळकसुत्तवण्णना
३६२. दसमे तं परिसं एतदवोचाति तस्स किर एवं अहोसि ‘‘कुलपुत्ता पब्बजन्ता पुत्तदारञ्चेव जातरूपरजतञ्च पहायेव पब्बजन्ति, न च सक्का यं पहाय पब्बजिता, तं तेहि गहेतु’’न्ति नयग्गाहे ठत्वा ‘‘मा अय्यो’’तिआदिवचनं अवोच. एकंसेनेतन्ति एतं पञ्चकामगुणकप्पनं अस्समणधम्मो असक्यपुत्तियधम्मोति एकंसेन धारेय्यासि.
तिणन्ति सेनासनच्छदनतिणं. परियेसितब्बन्ति तिणच्छदने वा इट्ठकच्छदने वा गेहे पलुज्जन्ते येहि तं कारितं, तेसं सन्तिकं गन्त्वा ‘‘तुम्हेहि कारितसेनासनं ओवस्सति, न सक्का तत्थ वसितु’’न्ति आचिक्खितब्बं. मनुस्सा सक्कोन्ता करिस्सन्ति, असक्कोन्ता ‘‘तुम्हे वड्ढकिं गहेत्वा कारापेथ, मयं ते सञ्ञापेस्सामा’’ति वक्खन्ति. एवं वुत्ते कारेत्वा तेसं आचिक्खितब्बं. मनुस्सा वड्ढकीनं दातब्बं दस्सन्ति. सचे आवाससामिका नत्थि, अञ्ञेसम्पि भिक्खाचारवत्तेन आरोचेत्वा कारेतुं वट्टति. इदं सन्धाय ‘‘परियेसितब्ब’’न्ति वुत्तं.
दारुन्ति सेनासने गोपानसिआदीसु पलुज्जमानेसु तदत्थाय दारुं. सकटन्ति गिहिविकतं कत्वा तावकालिकसकटं. न केवलञ्च सकटमेव, अञ्ञम्पि वासिफरसुकुद्दालादिउपकरणं एवं परियेसितुं वट्टति. पुरिसोति हत्थकम्मवसेन पुरिसो परियेसितब्बो. यंकिञ्चि हि पुरिसं ‘‘हत्थकम्मं, आवुसो, कत्वा दस्ससी’’ति वत्वा ‘‘दस्सामि, भन्ते,’’ति वुत्ते ‘‘इदञ्चिदञ्च करोही’’ति यं इच्छति, तं कारेतुं वट्टति. न त्वेवाहं, गामणि, केनचि परियायेनाति जातरूपरजतं पनाहं केनचिपि कारणेन परियेसितब्बन्ति न वदामि.