६. सल्लसुत्तवण्णना

२५४. छट्ठे तत्राति तेसु द्वीसु जनेसु. अनुवेधं विज्झेय्याति तस्सेव वणमुखस्स अङ्गुलन्तरे वा द्वङ्गुलन्तरे वा आसन्नपदेसे अनुगतवेधं. एवं विद्धस्स हि सा अनुवेधा वेदना पठमवेदनाय बलवतरा होति, पच्छा उप्पज्जमाना दोमनस्सवेदनापि एवमेव पुरिमवेदनाय बलवतरा होति. दुक्खाय वेदनाय निस्सरणन्ति दुक्खाय वेदनाय हि समाधिमग्गफलानि निस्सरणं, तं सो न जानाति, कामसुखमेव निस्सरणन्ति जानाति. तासं वेदनानन्ति तासं सुखदुक्खवेदनानं. सञ्ञुत्तो नं वेदयतीति किलेसेहि सम्पयुत्तोव हुत्वा तं वेदनं वेदयति, न विप्पयुत्तो. सञ्ञुत्तो दुक्खस्माति करणत्थे निस्सक्कं, दुक्खेन सम्पयुत्तोति अत्थो. सङ्खातधम्मस्साति विदितधम्मस्स तुलितधम्मस्स. बहुस्सुतस्साति परियत्तिबहुस्सुतस्स पटिवेधबहुस्सुतस्स च. सम्मा पजानाति भवस्स पारगूति भवस्स पारं निब्बानं गतो, तदेव निब्बानं सम्मा पजानाति. इमस्मिम्पि सुत्ते आरम्मणानुसयोव कथितो. अरियसावकेसु च खीणासवो एत्थ धुरं, अनागामीपि वट्टतीति वदन्ति.