२. सुखसुत्तवण्णना

२५०. दुतिये अदुक्खमसुखं सहाति अदुक्खमसुखञ्च सुखदुक्खेहि सह. अज्झत्तञ्च बहिद्धा चाति अत्तनो च परस्स च. मोसधम्मन्ति नस्सनसभावं. पलोकिनन्ति पलुज्जनकं भिज्जनसभावं. फुस्स फुस्स वयं पस्सन्ति ञाणेन फुसित्वा फुसित्वा वयं पस्सन्तो. एवं तत्थ विरज्जतीति एवं तासु वेदनासु विरज्जति. इधापि सुत्ते सम्मसनचारवेदना कथिता, गाथासु ञाणफुसनं.