३-४. कुम्मसुत्तादिवण्णना
१५९-१६०. ततिये महाकुम्मकुलन्ति महन्तं अट्ठिकच्छपकुलं. अगमासीति ‘‘एत्थ अद्धा किञ्चि खादितब्बं अत्थि, तं मच्छरायन्तो मं एस निवारेती’’ति सञ्ञाय अगमासि. पपतायाति पपता वुच्चति दीघरज्जुकबद्धो अयकन्तकोसके दण्डकं पवेसेत्वा गहितो कण्णिकसल्लसण्ठानो, अयकण्टको, यस्मिं वेगेन पतित्वा कटाहे लग्गमत्ते दण्डको निक्खमति, रज्जुको एकाबद्धो गच्छतेव. सो कुम्मोति सो विद्धकुम्मो. येन सो कुम्मोति उदकसद्दं सुत्वा सासङ्कट्ठानं भविस्सतीति निवत्तित्वा येन सो अत्थकामो कुम्मो. न दानि त्वं अम्हाकन्ति इदानि त्वं अमित्तहत्थं गतो, न अम्हाकं सन्तकोति अत्थो. एवं सल्लपन्तानंयेव च नेसं नावाय ठितो लुद्दो रज्जुकं आकड्ढित्वा कुम्मं गहेत्वा यथाकामं अकासि. सेसमेत्थ इतो अनन्तरसुत्ते च उत्तानमेव. ततियचतुत्थानि.