७. नागदत्तसुत्तवण्णना

२२७. सत्तमे अतिकालेनाति सब्बरत्तिं निद्दायित्वा बलवपच्चूसे कोटिसम्मुञ्जनिया थोकं सम्मज्जित्वा मुखं धोवित्वा यागुभिक्खाय पातोव पविसति. अतिदिवाति यागुं आदाय आसनसालं गन्त्वा पिवित्वा एकस्मिं ठाने निपन्नो निद्दायित्वा – ‘‘मनुस्सानं भोजनवेलाय पणीतं भिक्खं लभिस्सामी’’ति उपकट्ठे मज्झन्हिके उट्ठाय धम्मकरणेन उदकं गहेत्वा अक्खीनि पमज्जित्वा पिण्डाय चरित्वा यावदत्थं भुञ्जित्वा मज्झन्हिके वीतिवत्ते पटिक्कमति. दिवा च आगन्त्वाति अतिकाले पविट्ठेन नाम अञ्ञेहि भिक्खूहि पठमतरं आगन्तब्बं होति, त्वं पन अतिविय दिवा आगन्त्वा गतासीति अत्थो. भायामि नागदत्तन्ति तं नागदत्तं अहं भायामि. सुप्पगब्भन्ति सुट्ठु पगब्भं. कुलेसूति खत्तियकुलादिउपट्ठाककुलेसु. सत्तमं.