२. सोमासुत्तवण्णना

१६३. दुतिये ठानन्ति अरहत्तं. दुरभिसम्भवन्ति दुप्पसहं. द्वङ्गुलपञ्ञायाति परित्तपञ्ञाय. यस्मा वा द्वीहि अङ्गुलेहि कप्पासवट्टिं गहेत्वा सुत्तं कन्तन्ति, तस्मा इत्थी ‘‘द्वङ्गुलपञ्ञा’’ति वुच्चति. ञाणम्हि वत्तमानम्हीति फलसमापत्तिञाणे पवत्तमाने. धम्मं विपस्सतोति चतुसच्चधम्मं विपस्सन्तस्स, पुब्बभागे वा विपस्सनाय आरम्मणभूतं खन्धपञ्चकमेव. किञ्चि वा पन अञ्ञस्मीति अञ्ञं वा किञ्चि ‘‘अहं अस्मी’’ति तण्हामानदिट्ठिवसेन यस्स सिया. दुतियं.