१. सम्बहुलसुत्तवण्णना
१५७. ततियवग्गस्स पठमे जटण्डुवेनाति जटाचुम्बटकेन. अजिनक्खिपनिवत्थोति सखुरं अजिनचम्मं एकं निवत्थो एकं पारुतो. उदुम्बरदण्डन्ति अप्पिच्छभावप्पकासनत्थं ईसकं वङ्कं उदुम्बरदण्डं गहेत्वा. एतदवोचाति लोके ब्राह्मणस्स वचनं नाम सुस्सूसन्ति, ब्राह्मणेसुपि पब्बजितस्स, पब्बजितेसुपि महल्लकस्साति महल्लकब्राह्मणस्स पब्बजितवेसं गहेत्वा पधानभूमियं कम्मं करोन्ते ते भिक्खू उपसङ्कमित्वा हत्थं उक्खिपित्वा एतं ‘‘दहरा भवन्तो’’तिआदिवचनं अवोच. ओकम्पेत्वाति हनुकेन उरं पहरन्तो अधोनतं कत्वा. जिव्हं निल्लालेत्वाति कबरमहाजिव्हं नीहरित्वा उद्धमधो उभयपस्सेसु च लालेत्वा. तिविसाखन्ति तिसाखं. नलाटिकन्ति भकुटिं, नलाटे उट्ठितं वलित्तयन्ति अत्थो. पक्कामीति तुम्हे जानन्तानं वचनं अकत्वा अत्तनोव तेले पच्चिस्सथाति वत्वा एकं मग्गं गहेत्वा गतो. पठमं.