९. पठमआयुसुत्तवण्णना

१४५. नवमे अप्पं वा भिय्योति भिय्यो जीवन्तो अपरं वस्ससतं जीवितुं न सक्कोति, पण्णासं वा सट्ठि वा वस्सानि जीवति. अज्झभासीति समणो गोतमो ‘‘मनुस्सानं अप्पमायू’’ति कथेति, दीघभावमस्स कथेस्सामीति पच्चनीकसातताय अभिभवित्वा अभासि.

न नं हीळेति तं आयुं ‘‘अप्पकमिद’’न्ति न हीळेय्य. खीरमत्तो वाति यथा दहरो कुमारो उत्तानसेय्यको खीरं पिवित्वा दुकूलचुम्बटके निपन्नो असञ्ञी विय निद्दायति, कस्सचि आयुं अप्पं वा दीघं वाति न चिन्तेति, एवं सप्पुरिसो. चरेय्यादित्तसीसो वाति आयुं परित्तन्ति ञत्वा पज्जलितसीसो विय चरेय्य. नवमं.