६. यजमानसुत्तवण्णना

२६२. छट्ठे यजमानानन्ति यजन्तानं. तदा किर अङ्गमगधवासिका मनुस्सा अनुसंवच्छरं सप्पिमधुफाणितादीसु अग्गं गहेत्वा एकस्मिं ठाने दारूनं सट्ठिमत्ते सकटभारे रासिं कत्वा अग्गिं दत्वा पज्जलितकाले ‘‘महाब्रह्मुनो यजामा’’ति तं सब्बं पक्खिपन्ति. ‘‘एकवारं पक्खित्तं सहस्सगुणफलं देती’’ति नेसं लद्धि. सक्को देवराजा ‘‘सब्बेपिमे सब्बअग्गानि गहेत्वा ‘महाब्रह्मुनो यजामा’ति अग्गिम्हि झापेन्ति. अफलं करोन्ति, मयि पस्सन्ते मा नस्सन्तु, यथा बुद्धस्स चेव सङ्घस्स च दत्वा बहुं पुञ्ञं पसवन्ति, एवं करिस्सामी’’ति दारुरासिं जलापेत्वा ओलोकेन्तेसु मनुस्सेसु पुण्णमदिवसे ब्रह्मत्तभावं मापेत्वा महाजनस्स पस्सन्तस्सेव चन्दमण्डलं भिन्दित्वा निक्खन्तो विय अहोसि. महाजनो दिस्वा ‘‘इमं यञ्ञं पटिग्गहेतुं महाब्रह्मा आगच्छती’’ति जण्णुकेहि भूमियं पतिट्ठाय, अञ्जलिं पग्गय्ह नमस्समानो अट्ठासि. ब्राह्मणा आहंसु ‘‘तुम्हे ‘मयं तक्केन कथेमा’ति मञ्ञथ, इदानि पस्सथ, अयं वो ब्रह्मा सहत्था यञ्ञं पटिग्गहेतुं आगच्छती’’ति. सक्को आगन्त्वा दारुचितकमत्थके आकासे ठत्वा ‘‘कस्सायं सक्कारो’’ति पुच्छि? तुम्हाकं, भन्ते, पटिग्गण्हथ नो यञ्ञन्ति. तेन हि आगच्छथ, मा तुलं छड्डेत्वा हत्थेन तुलयित्थ, अयं सत्था धुरविहारे वसति, तं पुच्छिस्साम ‘‘कस्स दिन्नं महप्फलं होती’’ति? उभयरट्ठवासिनो गहेत्वा सत्थु सन्तिकं गन्त्वा पुच्छन्तो एवमाह.

तत्थ पुञ्ञपेक्खानन्ति पुञ्ञं इच्छन्तानं पुञ्ञत्थिकानं. ओपधिकं पुञ्ञन्ति उपधिविपाकं पुञ्ञं. सङ्घे दिन्नं महप्फलन्ति अरियसङ्घे दिन्नं विप्फारवन्तं होति. देसनावसाने चतुरासीतिपाणसहस्सानि अमतपानं पिविंसु. ततो पट्ठाय मनुस्सा सब्बानि अग्गदानानि भिक्खुसङ्घस्स अदंसु. छट्ठं.