३. महालिसुत्तवण्णना

२५९. ततिये उपसङ्कमीति ‘‘सक्को देवराजाति कथेन्ति, अत्थि नु खो सो सक्को, येन सो दिट्ठपुब्बोति इममत्थं दसबलं पुच्छिस्सामी’’ति उपसङ्कमि. तञ्च पजानामीति बहुवचने एकवचनं, ते च धम्मे पजानामीति अत्थो. सक्को किर अनन्तरे अत्तभावे मगधरट्ठे मचलगामे मघो नाम माणवो अहोसि पण्डितो ब्यत्तो, बोधिसत्तचरिया विय च तस्स चरिया अहोसि. सो तेत्तिंस पुरिसे गहेत्वा कल्याणमकासि. एकदिवसं अत्तनोव पञ्ञाय उपपरिक्खित्वा गाममज्झे महाजनस्स सन्निपतितट्ठाने कचवरं उभतोपस्सेसु अपब्यूहित्वा तं ठानं रमणीयं अकासि. पुन तत्थेव मण्डपं कारेसि. पुन गच्छन्ते काले सालं कारेसि. गामतो च निक्खमित्वा गावुतम्पि अड्ढयोजनम्पि तिगावुतम्पि योजनम्पि विचरित्वा तेहि सहायेहि सद्धिं विसमं समं अकासि. ते सब्बेव एकच्छन्दा तत्थ तत्थ सेतुयुत्तट्ठाने सेतुं, मण्डपसालापोक्खरणिमालावच्छरोपनपदीनं युत्तट्ठानेसु मण्डपसालापोक्खरणिमालावच्छरोपनादीनि करोन्ता बहुं पुञ्ञमकंसु. मघो सत्त वतपदानि पूरेत्वा कायस्स भेदा सद्धिं सहायेहि तावतिंसभवने निब्बत्ति. तं सब्बं भगवा जानाति. तेनाह – येसं धम्मानं समादिन्नत्ता सक्को सक्कत्तं अज्झगा, तञ्च पजानामीति. अयं सक्कस्स सक्कत्ताधिगमे सङ्खेपकथा, वित्थारो पन सुमङ्गलविलासिनिया दीघनिकायट्ठकथाय सक्कपण्हवण्णनायं वुत्तो. ततियं.