३. धजग्गसुत्तवण्णना
२४९. ततिये समुपब्यूळ्होति सम्पिण्डितो रासिभूतो. धजग्गंउल्लोकेय्यथाति सक्कस्स किर दियड्ढयोजनसतायामो रथो. तस्स हि पच्छिमन्तो पण्णासयोजनो, मज्झे रथपञ्जरो पण्णासयोजनो, रथसन्धितो याव रथसीसा पण्णासयोजनानि. तदेव पमाणं दिगुणं कत्वा तियोजनसतायामोतिपि वदन्तियेव. तस्मिं योजनिकपल्लङ्को अत्थतो, तियोजनिकं सेतच्छत्तं मत्थके ठपितं, एकस्मिंयेव युगे सहस्सआजञ्ञा युत्ता, सेसालङ्कारस्स पमाणं नत्थि. धजो पनस्स अड्ढतियानि योजनसतानि उग्गतो, यस्स वाताहतस्स पञ्चङ्गिकतूरियस्सेव सद्दो निच्छरति, तं उल्लोकेय्याथाति वदति. कस्मा? तं पस्सन्तानञ्हि राजा नो आगन्त्वा परिसपरियन्ते निखातथम्भो विय ठितो, कस्स मयं भायामाति भयं न होति. पजापतिस्साति सो किर सक्केन समानवण्णो समानायुको दुतियं आसनं लभति. तथा वरुणो ईसानो च. वरुणो पन ततियं आसनं लभति, ईसानो चतुत्थं. पलायीति असुरेहि पराजितो तस्मिं रथे ठितो अप्पमत्तकम्पि रजधजं दिस्वा पलायनधम्मो.
इतिपि सो भगवातिआदीनि विसुद्धिमग्गे वित्थारितानेव. इदमवोचाति इदं धजग्गपरित्तं नाम भगवा अवोच, यस्स आणाखेत्ते कोटिसतसहस्सचक्कवाळे आनुभावो वत्तति. इदं आवज्जेत्वा हि यक्खभयचोरभयादीहि दुक्खेहि मुत्तानं अन्तो नत्थि. तिट्ठतु अञ्ञदुक्खवूपसमो, इदं आवज्जमानो हि पसन्नचित्तो आकासेपि पतिट्ठं लभति.
तत्रिदं वत्थु – दीघवापिचेतियम्हि किर सुधाकम्मे कयिरमाने एको दहरो मुद्धवेदिकापादतो पतित्वा चेतियकुच्छिया भस्सति. हेट्ठा ठितो भिक्खुसङ्घो ‘‘धजग्गपरित्तं, आवुसो, आवज्जाही’’ति आह. सो मरणभयेन तज्जितो ‘‘धजग्गपरित्तं मं रक्खतू’’ति आह. तावदेवस्स चेतियकुच्छितो द्वे इट्ठका निक्खमित्वा सोपानं हुत्वा अट्ठंसु, उपरिट्ठितो वल्लिनिस्सेणिं ओतारेसुं. तस्मिं निस्सेणियं ठिते इट्ठका यथाट्ठानेयेव अट्ठंसु. ततियं.